กลับหน้าแรก

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่ 31 ตุลาคม 2549

            “เรื่องที่ยิ่งใหญ่ไม่เคยมีนิมิตเล็ก ๆ  เมื่อมีความชั่วร้ายอันยิ่งใหญ่เกิดขึ้นแล้ว  ความดีอันยิ่งใหญ่ก็จะต้องติดตามมา” 

(ธรรมนิพนธ์เรื่องความชั่วอันยิ่งใหญ่กับความดีอันยิ่งใหญ่ ฉบับภาษาอังกฤษหน้า 1119)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่ 30 ตุลาคม 2549

            “หัวใจของคำสอนตลอดชั่วพระชนม์ชีพของพระพุทธคือสัทธรรมปุณฑริกสูตร และหัวใจของการปฏิบัติสัทธรรมปุณฑริกสูตร ก็อยู่ในบทพระสทาปริภูต การที่พระสทาปริภูตโพธิสัตว์ให้ความเคารพผู้อื่นแสดงให้เห็นถึงเรื่องอะไร  เจตนาที่แท้จริงในการเกิดมาของพระศากยมุนีพุทธผู้เป็นศาสดานั้น ก็เพื่อพฤติกรรมของความเป็นมนุษย์นั่นเอง” 

(ธรรมนิพนธ์เรื่องจักรพรรดิซุชุน หรืออีกชื่อหนึ่ง ธรรมนิพนธ์เรื่องสมบัติ 3 ชนิด ฉบับภาษาอังกฤษ หน้า 851)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่ 29 ตุลาคม 2549

            “แม้ความชั่วจะมีมากมาย แต่ก็ไม่สามารถเอาชนะสัจธรรมอันยิ่งใหญ่ได้”

(ธรรมนิพนธ์เรื่องต่างกายใจเดียว  ฉบับภาษาอังกฤษ หน้า 618)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่ 28 ตุลาคม 2549

            “ไม่แน่เสมอไปว่า  คนที่ป่วยจะต้องเสียชีวิตลง (จากการเจ็บป่วย

(ธรรมนิพนธ์เรื่องยาดีสำหรับโรคภัยทุกชนิด ฉบับภาษาอังกฤษ หน้า 937)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่ 27 ตุลาคม 2549

            “ขอให้ตระหนักด้วยว่า การที่สามารถสอนสัทธรรมปุณฑริกสูตรให้แก่ผู้อื่นได้แม้เพียงแค่ประโยคเดียวหรือวลีเดียวนั้น ก็เนื่องมาจากความสัมพันธ์ของชะตากรรมที่ลึกซึ้งตั้งแต่อดีตนั่นเอง”

(ธรรมนิพนธ์เรื่องเรือข้ามทะเลแห่งความทุกข์ ฉบับภาษาอังกฤษ หน้า 33)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่ 26 ตุลาคม 2549

            หนึ่งชั่วชีวิตนั้นเป็นเสมือนความฝัน มิอาจคาดการณ์วันพรุ่งนี้ได้ ไม่ว่าจะเป็นขอทานอะไร ก็อย่าทำความอัปยศ ให้แก่สัทธรรมปุณฑริกสูตร

(ธรรมนิพนธ์เรื่องจดหมายตอบท่านชิโจคิงโงะ หรืออีกชื่อหนึ่ง ธรรมนิพนธ์เรื่องคำตักเตือนอย่าได้เสียดายที่ดิน)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่ 25 ตุลาคม 2549

            ชีวิตเป็นทรัพย์สมบัติที่มีค่ามากที่สุดเหนือสิ่งอื่นใด ถ้ามีชีวิตยืนยาวขึ้นแม้แต่วันเดียว ก็มีค่ามากกว่าทองคำ 10 ล้านเรียว

(ธรรมนิพนธ์เรื่องกรรมกำหนดสามารถต่ออายุได้)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่ 24 ตุลาคม 2549

            ร่างกายมนุษย์นั้นได้รับยากดุจดังดินบนเล็บ   ร่างกายมนุษย์นั้นยึดถือไว้ได้ยากดุจดังน้ำค้างบนใบหญ้า  การทำให้มีชื่อเสียง แม้จะ มีชีวิตเพียงแค่หนึ่งวันเท่านั้น ก็สำคัญกว่าการดำรง (ชีวิต) อยู่จนถึง 120 (ปี) ละตายไปโดยเสื่อมเสียชื่อเสียง     จงเป็นที่กล่าวขวัญ จากปากของผู้คนทั้งหลายในเมืองคามาคูระว่า ท่านนาคาจึคาสะ ซาบุโร ซาเอะมนโนะโจนั้น เพื่อเจ้านายก็ดี เพื่อพุทธธรรมก็ดี และ แก่นแท้ของจิตใจต่อสังคมก็ดี เป็นเลิศ เป็นเลิศยิ่ง (แต่ก็) จงระมัดระวัง ระมัดระวังให้ดี สมบัติของร่างกายเหนือกว่าสมบัติของคลัง  สมบัติของจิตใจเป็นอันดับหนึ่ง ยิ่งกว่าสมบัติของร่างกาย หลังจากอ่านข้อความ นี้แล้ว จงสะสมสมบัติของจิตใจด้วย

 

กลับหน้าแรก