กลับหน้าแรก

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่  28  กุมภาพันธ์  2550

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่  27  กุมภาพันธ์  2550

            “เมื่อเราสั่นศีรษะ ผมก็ปลิว เมื่อจิตใจเริ่มต้นทำงาน ร่างกายก็จะเคลื่อนที่ เมื่อลมแรงพัดมา ต้นหญ้าต้นไม้ก็ไม่อาจอยู่นิ่ง เมื่อพื้นดินสั่นสะเทือน ทะเลก็ปั่นป่วน  ดังนั้น ถ้าสามารถทำให้พระศากยมุนีพุทธผู้เป็นศาสดาประทับใจ ต้นหญ้าต้นไม้จะไม่สั่นไหวได้อย่างไร น้ำจะสงบนิ่งอยู่ได้อย่างไร”

(ธรรมนิพนธ์เรื่องภาพพระศากยมุนีพุทธที่เขียนโดยนิชิเง็นเนียว ฉบับภาษาอังกฤษ เล่ม 2 หน้า 811)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่  26  กุมภาพันธ์  2550

            “ความสัมพันธ์ในอดีตชาติของอดีตติดตามมา คราวนี้จึงสามารถกลายเป็นลูกศิษย์ของอาตมานิชิเร็นกระมัง เฉพาะพระพุทธเจ้าและพระประภูตรัตนพุทธเท่านั้นทราบดีอยู่แล้ว (ที่พระสูตรกล่าวว่า) ‘ดินแดนที่พระพุทธทั้งหลายอาศัยอยู่นี้ สามารถเกิดพร้อมกับอาจารย์อยู่เสมอ’ แน่นอนทีเดียวว่าไม่เป็นคำเท็จ”

(ธรรมนิพนธ์เรื่องการสืบทอดสายเลือดที่สำคัญยิ่งเพียงหนึ่งเดียวแห่งการเกิดตาย ฉบับภาษาอังกฤษ   หน้า 217)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่  25  กุมภาพันธ์  2550

            “มีเพียงการเอาชนะศัตรูที่เข้มแข็ง จึงจะสามารถพิสูจน์ถึงพลังที่แท้จริงของเราได้”

(ธรรมนิพนธ์เรื่องเกาะซาโดะ ฉบับภาษาอังกฤษ   หน้า 302)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่  24  กุมภาพันธ์  2550

            “อาตมานิชิเร็นขอกล่าวว่า ให้เทวดาทอดทิ้งอาตมา ให้การบีฑาทุกอย่างถาโถมใส่อาตมา อาตมาก็ยังคงมอบชีวิตให้แก่ธรรม”

(ธรรมนิพนธ์เรื่องเปิดดวงตา ฉบับภาษาอังกฤษ   หน้า 280)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่  23  กุมภาพันธ์  2550

            “...............เมื่อราชสีห์คำราม ลูกนับร้อยจะเกิดความกล้าหาญ และศีรษะของสัตว์หรือนกที่ล่าเหยื่อจะแตกออกเป็นเจ็ดเสี่ยง”

(ธรรมนิพนธ์เรื่องกลองที่ประตูสายฟ้า ฉบับภาษาอังกฤษ   หน้า 949)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่  22  กุมภาพันธ์  2550

            “เมื่อพระวิศิษฐจาริตรโพธิสัตว์โผล่ขึ้นมาจากพื้นดิน ไม่ใช่เต้นรำออกมาดอกหรือ”

(ธรรมนิพนธ์เรื่องความชั่วที่ยิ่งใหญ่และความดีที่ยิ่งใหญ่ ฉบับภาษาอังกฤษ   หน้า 1119)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่  21  กุมภาพันธ์  2550

            “..........ผู้ที่สวดไดโมขุคือทูตของตถาคต และผู้ที่อดทนต่อการบีฑาที่ยิ่งใหญ่ และยึดถือพระสูตรตั้งแต่ต้นจนจบนั้น ก็คือทูตของพระพุทธเช่นกัน”

(ธรรมนิพนธ์เรื่องต้นน้ำไกลลำน้ำยาว ฉบับภาษาอังกฤษ   หน้า 942)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่  20  กุมภาพันธ์  2550

            “ปณิธานที่ยิ่งใหญ่คือการเผยแผ่สัทธรรมปุณฑริกสูตร”   

(บันทึกคำสอนปากเปล่า ฉบับภาษาอังกฤษ   หน้า 82)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่  19  กุมภาพันธ์  2550

            “ผลของบทนิพนธ์ดังกล่าว เหมือนกับฝนเล็กน้อยที่ตกลงมาในช่วงเวลาที่แห้งแล้งยาวนาน ซึ่งมีแต่ทำให้พืชและต้นไม้ยิ่งเฉาตายมากขึ้นกว่าเดิม หรือเหมือนกับการส่งกองทัพที่อ่อนแอที่สุดให้เข้าโจมตีข้าศึกที่เข้มแข็งที่สุด ซึ่งมีแต่ทำให้ศัตรูมีความเชื่อมั่นมากกว่าเดิม”    

(ธรรมนิพนธ์เรื่องการปกป้องประเทศ ฉบับภาษาอังกฤษ เล่ม 2  หน้า 93)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่  18  กุมภาพันธ์  2550

            “บนท้องฟ้ามีเส้นทางของนก แต่มนุษย์ไม่อาจรู้ได้ ในทะเลมีเส้นทางที่ปลาแหวกว่าย แต่มนุษย์ไม่อาจมองเห็น”   

(ธรรมนิพนธ์เรื่องสรุปบทการส่งมอบและบทอื่น ๆ ฉบับภาษาอังกฤษ เล่ม 1  หน้า 915)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่  17  กุมภาพันธ์  2550

            “อาตมาเป็นเสาของประเทศญี่ปุ่น อาตมาเป็นดวงตาของประทศญี่ปุ่น อาตมาเป็นเรือใหญ่ของประเทศญี่ปุ่น นี่เป็นคำปฏิญาณของอาตมาที่จะไม่มีวันละทิ้งไป”   

(ธรรมนิพนธ์เรื่องเปิดดวงตา ฉบับภาษาอังกฤษ เล่ม 1  หน้า 280)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่  16  กุมภาพันธ์  2550

            “นัมเมียวโฮเร็งเงเคียวเหมือนเสียงคำรามของราชสีห์ ความเจ็บป่วยใด ๆ ก็หาเป็นอุปสรรคไม่"  

(ธรรมนิพนธ์เรื่องจดหมายตอบท่านเคียวโอ ฉบับภาษาอังกฤษ เล่ม 1  หน้า 412)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่  15  กุมภาพันธ์  2550

            “อาตมาขอมอบหมายการเผยแผ่พุทธธรรมในจังหวัดของท่าน”  

 (ธรรมนิพนธ์เรื่องจดหมายตอบท่านทาคาฮาชิ หรือธรรมนิพนธ์เรื่องข้าว ฉบับภาษาอังกฤษ เล่ม 1  หน้า 1117)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่  14  กุมภาพันธ์  2550

            “ไม่มีความสุขที่แท้จริงสำหรับมนุษย์มากไปกว่าการสวดนัมเมียวโฮเร็งเงเคียว”  

(ธรรมนิพนธ์เรื่องความสุขในโลกนี้ ฉบับภาษาอังกฤษ เล่ม 1  หน้า 681)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่  13  กุมภาพันธ์  2550

            “พูดถึงการสอนให้กับผู้คนนั้น ก็คือ สอนให้เหมือนดังเช่น รถแม้ว่าจะหนัก ทาน้ำมันแล้วก็หมุนได้ เรือลอยน้ำแล้วก็แล่นได้ง่าย” 

(ธรรมนิพนธ์เรื่องจดหมายตอบท่านอุเอโนะ หรือ ธรรมนิพนธ์เรื่องเศรษฐีสุทัตต์ ฉบับภาษาอังกฤษ เล่ม 1  หน้า 1086)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่  12  กุมภาพันธ์  2550

            “ราชสีห์ไม่เกรงกลัวสัตว์อื่น ลูกราชสีห์ก็เช่นกัน ผู้กล่าวร้ายเหมือนกับสุนัขที่เห่าหอน แต่ลูกศิษย์ของอาตมานิชิเร็นเหมือนเสียงคำรามของราชสีห์”

(ธรรมนิพนธ์เรื่องการบีฑาอริยบุคคล ฉบับภาษาอังกฤษ เล่ม 1  หน้า 997)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่  11  กุมภาพันธ์  2550

            “เสียงกระทำงานของพระพุทธ”

(บันทึกคำสอนปากเปล่า ฉบับภาษาอังกฤษ  หน้า 4)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่  10  กุมภาพันธ์  2550

            “กล่าวกันว่า ถ้าอาจารย์มีศิษย์ดีแล้ว ทั้งคู่จะได้รับผลตอบสนองบรรลุพุทธภาวะ แต่ถ้าอาจารย์สร้างอบรมลูกศิษย์เลว ทั้งคู่จะต้องตกนรก ถ้าอาจารย์กับศิษย์ต่างใจแล้ว เรื่องใดๆ ก็ไม่อาจบรรลุผลสำเร็จ”

(ธรรมนิพนธ์เรื่องดอกกับผล ฉบับภาษาอังกฤษ เล่ม 1 หน้า 909)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่  9  กุมภาพันธ์  2550

            “และถ้าต้องการจะรู้ถึงผลที่จะเกิดขึ้นในอนาคต ให้มองดูที่เหตุในปัจจุบัน”

(ธรรมนิพนธ์เรื่องเปิดดวงตา ฉบับภาษาอังกฤษ เล่ม 1 หน้า 279)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่  8  กุมภาพันธ์  2550

            “การรับนั้นง่าย การยึดถือนั้นยาก แต่การบรรลุพุทธภาวะนั้นอยู่ที่การยึดถือตลอดไป”

 (ธรรมนิพนธ์ความยากลำบากในการรักษาความศรัทธา ฉบับภาษาอังกฤษ เล่ม 1 หน้า 471)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่  7  กุมภาพันธ์  2550

            “สมบัติของร่างกายเหนือกว่าสมบัติของคลัง สมบัติของจิตใจเป็นอันดับหนึ่งยิ่งกว่าสมบัติของร่างกาย  หลังจากอ่านข้อความนี้แล้ว จงสะสมสมบัติของจิตใจด้วย”

(ธรรมนิพนธ์เรื่องทรัพย์สมบัติ 3 ชนิด ฉบับภาษาอังกฤษ เล่ม 1 หน้า 851)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่  6  กุมภาพันธ์  2550

            “นอกจากนั้น ท่านยังเป็นลูกศิษย์หรือฆราวาสของผู้ปฏิบัติสัทธรรมปุณฑริกสูตร ซึ่งสอดคล้องกับคำสอนของพระพุทธ ท่านจึงพบกับศัตรูที่เข้มแข็ง 3 ชนิด”

(ธรรมนิพนธ์เรื่องการปฏิบัติตามคำสอนของพระพุทธ ฉบับภาษาอังกฤษ เล่ม 1 หน้า 391)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่  5  กุมภาพันธ์  2550

            “ความยากลำบากในปัจจุบันก็เหมือนกับการเผาไฟรมยา ตอนนั้นจะรู้สึกเจ็บปวด แต่ผลดีที่ตามมาภายหลัง ความเจ็บปวดนั้นจะไม่เจ็บปวดอีกต่อไป

(ธรรมนิพนธ์เรื่องการบีฑาอริยบุคคล ฉบับภาษาอังกฤษ เล่ม 1 หน้า 998)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่  4  กุมภาพันธ์  2550

            “น้ำขึ้นน้ำลงก็ดี พระจันทร์ขึ้นพระจันทร์ตกก็ดี ในระหว่างฤดูร้อน ฤดูใบไม้ร่วง ฤดูหนาว ฤดูใบไม้ผลิก็ดี เรื่องความผิดแผกแตกต่างนั้นจะต้องมีแน่นอน การบรรลุพุทธภาวะของปุถุชนก็เช่นเดียวกัน อุปสรรค 3 มาร 4 จะต้องมีแน่นอน แต่เมื่อมีอุปสรรค คนฉลาดจะรู้สึกดีใจ ส่วนคนโง่เขลาจะท้อถอยไป”

(ธรรมนิพนธ์เรื่องอุปสรรค 3 มาร 4 ฉบับภาษาอังกฤษ เล่ม 1 หน้า 637)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่  3  กุมภาพันธ์  2550

            “ ‘ชิ’ คำแรกของคำว่า ‘ชิชิ’ หรือราชสีห์ (หมายถึงอาจารย์) ก็คือ ธรรมมหัศจรรย์ที่ส่งมอบจากอาจารย์  ‘ชิ’ ตัวที่สอง หมายถึง ลูก ก็คือ ธรรมมหัศจรรย์ที่ลูกศิษย์ได้รับ ‘ขุ’ (บันลือสีหนาท - คำราม) ก็คือ เสียงของอาจารย์กับศิษย์สวดมนต์โดยพร้อมเพรียงกัน”

(บันทึกคำสอนปากเปล่า หน้า 748)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่  2  กุมภาพันธ์  2550

            “เหล็กเมื่อเผาไฟและตีแล้ว จะกลายเป็นดาบที่ดีได้”

(ธรรมนิพนธ์เรื่องเกาะซาโดะ ฉบับภาษาอังกฤษ เล่ม 1 หน้า 303)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่  1  กุมภาพันธ์  2550

            “ความจริงที่ว่า คำอธิษฐานของท่านไม่ได้รับคำตอบนั้น เหมือนกับคันธนูที่แข็งแรง แต่สายธนูหย่อน หรือดาบดีอยู่ในมือของคนขี้ขลาด ซึ่งไม่ใช่ความผิดของสัทธรรมปุณฑริกสูตรอย่างเด็ดขาด”

(ธรรมนิพนธ์เรื่องพระราชวัง ฉบับภาษาอังกฤษ เล่ม 1 หน้า 489)

 

กลับหน้าแรก