กลับหน้าแรก

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่  31  มีนาคม  2550

            “ความตั้งใจของอาตมาคือ ลูกศิษย์ทั้งหลายของอาตมาจะตั้งปณิธานอันยิ่งใหญ่”

(ธรรมนิพนธ์เรื่องประตูมังกร ฉบับภาษาอังกฤษ หน้า 1003)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่  30  มีนาคม  2550

            “ชิ” ตัวแรกของคำว่า”ชิชิ”หรือราชสีห์ (หมายถึงอาจารย์)  ซึ่งก็คือธรรมมหัศจรรย์ที่ส่งมอบจากอาจารย์ “ชิ” คำที่สอง (หมายถึงลูก) คือธรรมมหัศจรรย์ที่ลูกศิษย์ได้รับมอบ เสียงคำรามก็คือเสียงของอาจารย์กับศิษย์ที่สวดมนต์โดยพร้อมเพรียงกัน  คำว่า สะ หรือกระทำ ในที่นี้ ขอให้เข้าใจว่า หมายถึงเริ่มต้นหรือออกเดิน ซึ่งหมายถึงการเริ่มต้นของนัมเมียวโฮเร็งเงเคียวในสมัยธรรมปลาย”

(บันทึกคำสอนปากเปล่า หน้า 748 ฉบับภาษาอังกฤษ หน้า 111)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่  29  มีนาคม  2550

            “จงเป็นที่กล่าวขวัญจากปากของผู้คนทั้งหลายในคามาคูระว่า ท่านนาคาจึคาสะ ซาบุโร ซาเอะมนโนะโจนั้น เพื่อเจ้านายก็ดี เพื่อพุทธธรรมก็ดี และแก่นแท้จิตใจต่อสังคมก็ดี เป็นเลิศ เป็นเลิศยิ่ง”

(ธรรมนิพนธ์เรื่องทรัพย์สมบัติ 3 ชนิด ฉบับภาษาอังกฤษ หน้า 851)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่  28  มีนาคม  2550

            “เมื่อสั่นศีรษะ ผมก็จะปลิว เมื่อจิตใจเริ่มต้นทำงาน ร่างกายก็จะเคลื่อนไหว เมื่อลมพัดแรง ต้นหญ้าต้นไม้ก็ไม่อาจอยู่นิ่ง เมื่อพื้นดินสั่นสะเทือน ทะเลก็ปั่นป่วน ดังนั้น ถ้าเข้าถึงจิตใจของพระศากยะมุนีพุทธผู้เป็นศาสดาแล้ว ต้นหญ้าต้นไม้จะไม่ตอบสนองได้อย่างไร น้ำยังคงสงบนิ่งได้อย่างไร”

(ธรรมนิพนธ์เรื่องรูปแกะสลักของพระศากยมุนีพุทธที่สร้างโดยนิชิเง็นเนียว ฉบับภาษาอังกฤษ เล่ม 2 หน้า 811)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่  27  มีนาคม  2550

            “ความปรารถนาของอาตมานิชิเร็นคือ ลูกศิษย์ของอาตมาจะเป็นลูกราชสีห์ที่ไม่ถูกหัวเราะเยาะจากฝูงสุนัขจิ้งจอก”

(ธรรมนิพนธ์เรื่องชมพูทวีป ฉบับภาษาอังกฤษ เล่ม 2 หน้า 1062)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่  26  มีนาคม  2550

            “จงปลุกเร้าความศรัทธาให้ลึกซึ้ง และขยันขันแข็งขัดกระจกของตนเองทุกเช้า-ค่ำ จะขัดอย่างไร ก็คือด้วยการสวดนัมเมียวโฮเร็งเงเคียวเท่านั้น”

(ธรรมนิพนธ์เรื่องการบรรลุพุทธภาวะในหนึ่งชั่วชีวิต ฉบับภาษาอังกฤษ หน้า 4)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่  25  มีนาคม  2550

            “ทุกคนในประเทศญี่ปุ่น ตั้งแต่ผู้ปกครองจนกระทั่งถึงคนธรรมดาสามัญ ไม่มียกเว้น พยายามทำร้ายอาตมา แต่อาตมาก็อยู่รอดจนถึงทุกวันนี้ ท่านควรตระหนักรู้ ทั้งนี้เพราะแม้อาตมาเพียงคนเดียว แต่มีความศรัทธาที่มั่นคง”

(ธรรมนิพนธ์เรื่องความสูงส่งของธรรม ฉบับภาษาอังกฤษ หน้า 614)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่  24  มีนาคม  2550

            “เมื่อผู้ประสงค์ร้ายร่วมมือกับสงฆ์แห่งคำสอนที่ผิดพยายามทำลายคำสอนที่ถูกถ้วนแท้จริง และทำลายผู้ฉลาด ผู้ที่มีหัวใจราชสีห์จะบรรลุพุทธภาวะได้อย่างแน่นอน”

(ธรรมนิพนธ์เรื่องเกาะซาโดะ ฉบับภาษาอังกฤษ หน้า 302)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่  23  มีนาคม  2550

            “จงเป็นอาจารย์ของจิตใจ อย่าให้จิตใจเป็นอาจารย์”

(ธรรมนิพนธ์เรื่องจดหมายถึงพี่น้อง ฉบับภาษาอังกฤษ หน้า 502)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่  22  มีนาคม  2550

            “บุญกุศลของสัทธรรมปุณฑริกสูตรนั้น ยิ่งยกย่องสรรเสริญก็ยิ่งทวีบุญกุศลมากขึ้น ขอให้ตระหนักว่า ในพระสูตร 28 บทนั้น ได้กล่าวเรื่องราวที่เป็นสาระแท้จริงเพียงเล็กน้อย แต่มีถ้อยคำยกย่องสรรเสริญมากมาย”

(ธรรมนิพนธ์เรื่องบุญกุศลของสัทธรรมปุณฑริกสูตร  ฉบับภาษาอังกฤษ หน้า 673)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่  21  มีนาคม  2550

            “ผู้คนทั้งหลายที่เป็นศิษย์และอุปัฏฐากของบุคคลเช่นนี้ ขอให้คิดว่า จะต้องมีความสัมพันธ์กันในอดีตชาติอย่างลึกซึ้ง และควรจะเผยแผ่สัทธรรมปุณฑริกสูตรเช่นเดียวกันกับอาตมานิชิเร็นด้วย”

(ธรรมนิพนธ์เรื่องพระสงฆ์จะขุนิชิโบ ฉบับภาษาอังกฤษ หน้า 994)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่  20  มีนาคม  2550

            “ชีวิตจิตใจของอาตมานิชิเร็นเทย้อมอยู่ในน้ำหมึกจีนและเขียนไว้ ขอให้เชื่อ เจตนารมณ์ของพระพุทธคือสัทธรรมปุณฑริกสูตร ชีวิตจิตใจของอาตมานิชิเร็นไม่ได้เกินไปกว่านัมเมียวโฮเร็งเงเคียว”

(ธรรมนิพนธ์เรื่องจดหมายตอบท่านเคียวโอ ฉบับภาษาอังกฤษ หน้า 412)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่  19  มีนาคม  2550

            “อาตมานิชิเร็นเหมือนกับพืช อาจารย์ของอาตมาเหมือนกับพื้นดิน”

(ธรรมนิพนธ์เรื่องดอกและเมล็ด ฉบับภาษาอังกฤษ หน้า 909)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่  18  มีนาคม  2550

            “ดังนั้น ความคิดของเราถูกแสดงออกมาทางเสียงของเรา”

(ธรรมนิพนธ์เรื่องเบิกเนตรภาพสลักไม้และภาพวาด ฉบับภาษาอังกฤษ หน้า 86)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่  17  มีนาคม  2550

            “เราไม่เพียงเชื่อฟังพ่อแม่ แต่ยังคิดในใจเสมอว่า จะมอบสิ่งดี ๆ ให้พ่อแม่ และถ้าเรื่องเหล่านี้ยังทำไม่ได้ อย่างน้อยในหนึ่งวัน ให้ยิ้มให้กับท่าน 2 ครั้งหรือ 3 ครั้ง”

(ธรรมนิพนธ์เรื่องคุณธรรม 4 ประการและการตอบแทนบุญคุณ 4 ประการ ฉบับภาษาอังกฤษ เล่มที่ 2 หน้า 636)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่  16  มีนาคม  2550

            “ถ้าเจตนารมณ์แห่งต่างกายใจเดียวแพร่หลายอยู่ท่ามกลางประชาชน พวกเขาจะบรรลุเป้าหมายทั้งหมดได้ ในขณะที่ ถ้ามีกายเดียวต่างใจ พวกเขาไม่อาจบรรลุความสำเร็จใด ๆ  บทนิพนธ์มากกว่า 3 หมื่นม้วนของขงจื๊อและลัทธิเต๋ามีตัวอย่างมากมาย”

(ธรรมนิพนธ์เรื่องต่างกายใจเดียว ฉบับภาษาอังกฤษ หน้า 618)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่  15  มีนาคม  2550

            “จิตใจเท่านั้นที่สำคัญ”

(ธรรมนิพนธ์เรื่องยุทธวิธีแห่งสัทธรรมปุณฑริกสูตร ฉบับภาษาอังกฤษ หน้า 1000)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่  14  มีนาคม  2550

            “ยิ่งได้รับความยากลำบากมากเท่าไร ก็ยิ่งรู้สึกดีอกดีใจมากเพียงนั้น ทั้งนี้เพราะความศรัทธาที่เข้มแข็งนั่นเอง”

(ธรรมนิพนธ์เรื่องเรือข้ามทะเลแห่งความทุกข์ ฉบับภาษาอังกฤษ หน้า 33)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่  13  มีนาคม  2550

            “จงใช้ยุทธวิธีของสัทธรรมปุณฑริกสูตรแทนยุทธวิธีอื่น ๆ คำกล่าวที่ว่า ‘บรรดาศัตรูอื่นก็จะถูกทำลายหมดสิ้นไป’ นั้นไม่ไร้ความหมาย สิ่งสำคัญของยุทธวิธีและเพลงดาบก็ได้มาจากธรรมมหัศจรรย์นี้ จงมีความศรัทธาที่ลึกซึ้ง ถ้าขลาดกลัวแล้วก็จะไม่บรรลุผลสำเร็จ”

(ธรรมนิพนธ์เรื่องยุทธวิธีของสัทธรรมปุณฑริกสูตร ฉบับภาษาอังกฤษ หน้า 1001)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่  12  มีนาคม  2550

            “การถูกเกลียดชังอย่างรุนแรงด้วยเหตุที่เพียงแค่พยายามให้คำแนะนำเพื่อความปลอดภัยของประเทศชาติ อาตมาคิดว่า เมื่ออาตมาได้รับการอภัยโทษจากการถูกเนรเทศ อาตมาควรจะออกจากเกาะซาโดะ และซ่อนตัวอยู่ในที่ห่างไกล ท่ามกลางภูเขาหรือตามชายฝั่งทะเล  แต่อาตมากลับเดินทางไปคามาคูระ เพราะหวังว่าจะอธิบายสถานการณ์ให้แก่ท่านเฮอิโนะซาเอะมนเป็นครั้งสุดท้าย พร้อมกับช่วยเหลือประชาชนให้รอดจากการที่ประเทศญี่ปุ่นถูกโจมตี”

(ธรรมนิพนธ์เรื่องจดหมายตอบท่านทาคาฮาชินิวโดะ ฉบับภาษาอังกฤษ หน้า 608)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่  11  มีนาคม  2550

            “อาตมานิชิเร็นได้ให้ความไว้วางใจกับเทวดานี้ และด้วยท่าทีเช่นนี้ อาตมาได้ดำเนินการต่อสู้ในประเทศญี่ปุ่นมาตลอดหลายสิบปี ขณะนี้ อาตมารู้สึกว่า อาตมาได้รับชัยชนะแล้ว”

(ธรรมนิพนธ์เรื่องการมอบภาพวาดพระศากยมุนีพุทธที่สร้างโดยท่านชิโจคิงโงะ ฉบับภาษาอังกฤษ หน้า 689)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่  10  มีนาคม  2550

            “จงระวัง จงระวัง เนื่องจากมีคนที่ต้องการทำร้ายท่านทั้งสองอย่างเปิดเผย ถ้าท่านไม่สามัคคีกัน ท่านก็จะเหมือนกับนกกระสากับหอยกาบที่ต่อสู้กันจนตกเป็นเหยื่อของชาวประมง”

(ธรรมนิพนธ์เรื่องพี่น้องใจเดียวกัน ฉบับภาษาอังกฤษ เล่ม 2 หน้า 914)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่  9  มีนาคม  2550

            “พระสูตรนี้เหนือกว่าพระสูตรอื่นทั้งหลาย เหมือนกับราชสีห์จ้าวแห่งสัตว์ทั้งปวงบนพื้นดิน เหมือนกับพญาอินทรี จ้าวแห่งสัตว์ที่บินอยู่บนท้องฟ้า”

(ธรรมนิพนธ์เรื่องพระสูตรแห่งการตอบแทน(บุญคุณ)ที่แท้จริง ฉบับภาษาอังกฤษ หน้า 412)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่  8  มีนาคม  2550

            “นัมเมียวโฮเร็งเงเคียวเหมือนเสียงคำรามของราชสีห์ ความเจ็บป่วยใด ๆ จึงหาได้เป็นอุปสรรคไม่”

(ธรรมนิพนธ์เรื่องจดหมายตอบท่านเคียวโอ ฉบับภาษาอังกฤษ หน้า 412)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่  7  มีนาคม  2550

            “ขอให้มีความศรัทธาที่ลึกซึ้ง คนขี้ขลาดนั้นจะไม่ได้รับคำตอบในคำอธิษฐาน”

(ธรรมนิพนธ์เรื่องยุทธวิธีแห่งสัทธรรมปุณฑริกสูตร ฉบับภาษาอังกฤษ หน้า 1001)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่  6  มีนาคม  2550

            “เสียงกระทำงานของพระพุทธ”

(บันทึกคำสอนปากเปล่า ฉบับภาษาอังกฤษ หน้า 4)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่  5  มีนาคม  2550

            “เหตุผลที่ท่านอยู่รอดมาจนถึงขณะนี้ ในขณะที่คนจำนวนมากต้องตาย ก็เป็นเพราะท่านได้พบกับเรื่องดังกล่าว (อุปสรรค)”

(ธรรมนิพนธ์เรื่องจดหมายตอบท่านยาซาบุโร่ ฉบับภาษาอังกฤษ หน้า 829)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่  4  มีนาคม  2550

            “สตรีที่ยึดถือราชสีห์แห่งสัทธรรมปุณฑริกสูตร ไม่เกรงกลัวสัตว์อื่นจากโลกนรก เปรต เดรัจฉาน”

(ธรรมนิพนธ์เรื่องกลองที่ประตูสายฟ้า ฉบับภาษาอังกฤษ หน้า 949)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่  3  มีนาคม  2550

            “จุดมุ่งหมายของการปรากฏขึ้นมาในโลกนี้ของพระศากยมุนีพุทธผู้เป็นศาสดาอยู่ที่พฤติกรรมในฐานะมนุษย์”

(ธรรมนิพนธ์เรื่องทรัพย์สมบัติ 3 ชนิด ฉบับภาษาอังกฤษ หน้า 852)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่  2  มีนาคม  2550

            “ท่านไม่จำเป็นต้องหาตัวอย่างอื่นจากที่ไกล”

(ธรรมนิพนธ์เรื่องความสูงส่งของธรรม ฉบับภาษาอังกฤษ หน้า 614)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่  1  มีนาคม  2550

            “ข้อความนี้กล่าวว่า หากรวบรวมความเพียรพยายามที่เหนื่อยยากตรากตรำของหนึ่งร้อยล้านกัปไว้ในหนึ่งขณะจิตแล้ว สภาพชีวิตพุทธจะต้องปรากฏขึ้นมา นัมเมียวโฮเร็งเงเคียวเป็นการปฏิบัติธรรมที่ขยันขันแข็ง”

(บันทึกคำสอนปากเปล่า ฉบับภาษาอังกฤษ หน้า 214)

 

กลับหน้าแรก