กลับหน้าแรก

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่ 30 พฤศจิกายน 2550

แมลงวันเกาะหางม้าพันธุ์ดี จึงสามารถเดินทางไกลได้ถึงหมื่นลี้ เถาวัลย์เลื้อยพันรอบต้นสน จึงสามารถขึ้นสูงได้ถึงหนึ่งพันฟุต

(ธรรมนิพนธ์เรื่องการก่อตั้งคำสอนที่ถูกต้องเพื่อให้ประเทศเกิดสันติ ฉบับภาษาอังกฤษ เล่ม 1 หน้า 17)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่ 29 พฤศจิกายน 2550

ถ้าต้องการรู้เหตุในอดีต ให้ดูที่ผลในปัจจุบัน  ถ้าต้องการรู้ผลของอนาคต ให้ดูที่เหตุในปัจจุบัน

(ธรรมนิพนธ์เรื่องเปิดดวงตา ฉบับภาษาอังกฤษ เล่ม 1 หน้า 279)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่ 28 พฤศจิกายน 2550

แม้จะชี้ที่พื้นดินกว้างใหญ่แต่พลาดไปก็ตาม แม้จะมีผู้ผูกท้องฟ้าได้ก็ตาม แม้น้ำทะเลจะไม่ขึ้นไม่ลงก็ตาม แม้พระอาทิตย์จะขึ้นทางทิศตะวันตกก็ตาม เรื่องการอธิษฐานของผู้ปฏิบัติสัทธรรมปุณฑริกสูตรไม่บรรลุผลสำเร็จนั้น  ไม่มีอย่างเด็ดขาด

(ธรรมนิพนธ์เรื่องการอธิษฐาน)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่ 27 พฤศจิกายน 2550

          เมื่อท่านมองดูคนที่มีความสามารถสูง จงอย่าดูถูกตัวท่านเอง จุดประสงค์ที่แท้จริงของพระพุทธคือ ไม่มีใครแม้แต่คนที่มีความสามารถต่ำจะถูกปฏิเสธไม่ให้รู้แจ้ง  ตรงกันข้าม เมื่อเราเปรียบเทียบตัวเองกับคนที่มีความสามารถต่ำกว่า ก็อย่าอวดดีหรือหยิ่งผยอง แม้แต่คนที่มีความสามารถสูงก็อาจจะถอยห่างออกจากการรู้แจ้งได้ ถ้าไม่อุทิศตนอย่างหมดหัวใจ

(ธรรมนิพนธ์เรื่องถามตอบเกี่ยวกับการยึดถือสิ่งสักการบูชา ฉบับภาษาอังกฤษ  เล่ม 1หน้า 62)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่ 26 พฤศจิกายน 2550

          จงเพียรพยายามในสองวิถีแห่งการปฏิบัติและการศึกษา ถ้าปราศจากการปฏิบัติและการศึกษาแล้ว พุทธธรรมก็ไม่สามารถมีอยู่ได้

(ธรรมนิพนธ์เรื่องลักษณะที่เป็นจริงของปรากฏการณ์ทั้งหลาย ฉบับภาษาอังกฤษ  เล่ม 1หน้า 386)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่ 25 พฤศจิกายน 2550

          ไม่ว่าจะอย่างไร จงอุทิศตนเองต่อสัทธรรมปุณฑริกสูตรและมีความศรัทธาในคำสอนนี้

(ธรรมนิพนธ์เรื่องการบีฑาด้วยดาบและท่อนไม้ ฉบับภาษาอังกฤษ  หน้า 962)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่ 24 พฤศจิกายน 2550

          ความปีติยินดี หมายถึง ทั้งตัวเราเองและผู้อื่นพบกับความปีติยินดี

(บันทึกคำสอนปากเปล่า ฉบับภาษาอังกฤษ  หน้า 146)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่ 23 พฤศจิกายน 2550

          ลำดับที่ 9 คือโลกโพธิสัตว์ ผู้ที่อยู่ท่ามกลางปุถุชนแห่ง 6 โลก ไม่คิดถึงชีวิตของตนเอง แต่คิดถึงชีวิตของผู้อื่น ยอมรับความชั่วไว้กับตนเอง มอบความดีให้แก่ผู้อื่น

(ธรรมนิพนธ์เรื่องการอธิบายถึงเหตุผลของ 10 โลก ฉบับภาษาอังกฤษ เล่ม 2 หน้า 201)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่ 22 พฤศจิกายน 2550

          ไม่มีความสุขที่แท้จริงสำหรับมนุษย์มากไปกว่าการสวดนัมเมียวโฮเร็งเงเคียว

(ธรรมนิพนธ์เรื่องความสุขในโลกนี้ ฉบับภาษาอังกฤษ เล่ม 1 หน้า 681)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่ 21 พฤศจิกายน 2550

          ดังนั้น เราควรยืนหยัดเทศนาสัทธรรมปุณฑริกสูตรทุกวิถีทาง และทำให้พวกเขาได้ยินด้วย ผู้ที่ศรัทธาในสัทธรรมปุณฑริกสูตรจะต้องบรรลุพุทธภาวะอย่างแน่นอน ในขณะที่ผู้ดูหมิ่นจะสร้างปัจจัยสัมพันธ์แบบกลองพิษกับสัทธรรมปุณฑริกสูตร และบรรลุพุทธภาวะได้เช่นกัน

(ธรรมนิพนธ์เรื่องการบรรลุพุทธภาวะของผู้ศรัทธาแรกเริ่ม ฉบับภาษาอังกฤษ เล่ม 1 หน้า 882)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่ 20 พฤศจิกายน 2550

          เมื่อผู้ปกครองที่ชั่วร้ายร่วมมือกับสงฆ์แห่งคำสอนที่ผิดพยายามทำลายคำสอนที่ถูกต้องและทำร้ายคนที่มีปัญญา ผู้ที่มีหัวใจของราชสีห์จะต้องบรรลุพุทธภาวะอย่างแน่นอน

(ธรรมนิพนธ์เรื่องเกาะซาโดะ ฉบับภาษาอังกฤษ เล่ม 1 หน้า 302)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่ 19 พฤศจิกายน 2550

          อาตมารู้ว่า ความศรัทธาของท่านน่ายกย่องเสมอมา แต่ขณะนี้ ท่านจะต้องศรัทธาให้เข้มแข็งมากขึ้นกว่าแต่ก่อน แล้วบุตรีทั้งสิบของนางยักษ์จะให้การปกป้องคุ้มครองท่านได้มากยิ่งขึ้น

(ธรรมนิพนธ์เรื่องความสูงส่งของธรรม ฉบับภาษาอังกฤษ เล่ม 1 หน้า 614)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่ 18 พฤศจิกายน 2550

          ขณะนี้ สำหรับสถานการณ์ของประเทศญี่ปุ่นที่ให้ความเคารพต่อฮะจิมัน และละทิ้งพระศากยมุนีพุทธ ก็เหมือนกับการแสดงความเคารพต่อเงาและละทิ้งตัวตน หรือเหมือนกับต้อนรับลูกแต่พูดให้ร้ายต่อบิดามารดาของเขา

(ธรรมนิพนธ์เรื่องตักเตือนฮะจิมัน ฉบับภาษาอังกฤษ เล่ม 2 หน้า 843)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่ 17 พฤศจิกายน 2550

          ดังนั้น คลังแห่งคำสอน 84,000 ธรรมขันธ์ หมายถึง บันทึกชีวิตประจำวันของเราเอง

(ธรรมนิพนธ์เรื่องลักษณะคำสอนที่ทิ้งไปและที่ก่อตั้งไว้ซึ่งพระพุทธทั้งหลายสามชาติได้วินิจฉัยจากวลีทั้งหมด ฉบับภาษา อังกฤษ   เล่ม 2 หน้า 843)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่ 16 พฤศจิกายน 2550

        นัมเมียวโฮเร็งเงเคียวเหมือนเสียงคำรามของราชสีห์ ดังนั้น ความเจ็บป่วยใด ๆ ก็หาเป็นอุปสรรคไม่

(ธรรมนิพนธ์เรื่องจดหมายตอบท่านเคียวโอ ฉบับภาษาอังกฤษ เล่ม 1 หน้า 412)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่ 15 พฤศจิกายน 2550

        จงเพียรพยายามในสองวิถีแห่งการปฏิบัติและการศึกษา ถ้าปราศจากการปฏิบัติการศึกษาแล้ว พุทธธรรมก็ไม่สามารถมีอยู่  ไม่เพียงแต่ตัวเองเท่านั้นที่ปฏิบัติ ยังจะต้องสอนผู้อื่นด้วย  ทั้งการปฏิบัติและการศึกษาเกิดขึ้นมาจากความศรัทธา

(ธรรมนิพนธ์เรื่องลักษณะที่เป็นจริงของปรากฏการณ์ทั้งหลาย ฉบับภาษาอังกฤษ เล่ม 1 หน้า 386)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่ 14 พฤศจิกายน 2550

        มนุษย์นั้นค่อนข้างอ่อนแอ พวกเขาอุทิศชีวิตให้กับเรื่องราวทางโลกที่ตื้นเขิน แต่มีน้อยมากที่อุทิศชีวิตต่อคำสอนอันมีค่าของพระพุทธ ไม่ประหลาดใจเลยที่พวกเขาไม่บรรลุพุทธภาวะ

(ธรรมนิพนธ์เรื่องเกาะซาโดะ ฉบับภาษาอังกฤษ เล่ม 1  หน้า 301)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่ 13 พฤศจิกายน 2550

        ไคโคกล่าวว่า “........... อาตมารู้สึกเศร้าใจมากที่คนเช่นเขา ซึ่งมีความน่าเคารพในทุกด้าน ต้องเสียชีวิตตั้งแต่อายุยังน้อย แต่เมื่อคิดทบทวนเรื่องนี้ใหม่ อาตมาตระหนักว่า เป็นเพราะการเสียชีวิตของเด็กชายผู้นี้ มารดาของเขาจึงบังเกิดจิตใจแสวงหาธรรม และบิดาของเขาเริ่มต้นปฏิบัติศรัทธา และอธิษฐานให้กับบุตรที่ล่วงลับไป อาตมาคิดว่า ช่างน่ามหัศจรรย์  ยิ่งกว่านั้น เป็นความจริงที่ว่า พวกเขายึดถือสัทธรรมปุณฑริกสูตร ซึ่งคนทั้งหลายรังเกียจ คิดว่า บุตรที่ล่วงลับไปของเขาจะต้องอยู่ข้าง ๆ และส่งเสริมกำลังใจพวกเขาให้ทำเช่นนั้น” อาตมาเชื่อในเรื่องนี้

(ธรรมนิพนธ์เรื่องวิมลครรภ์และวิมลเนตร ฉบับภาษาอังกฤษ   หน้า 1050)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่ 12 พฤศจิกายน 2550

        ดังนั้น ผู้ที่เป็นลูกศิษย์และฆราวาสผู้ศรัทธาของอาตมานิชิเร็นควรจะตระหนักรู้ถึงความสัมพันธ์แห่งชะตากรรมที่ลึกซึ้งที่พวกเขาทั้งหลายมีร่วมกับอาตมานิชิเร็น และเผยแผ่สัทธรรมปุณฑริกสูตรด้วยกัน

(ธรรมนิพนธ์เรื่องจดหมายถึงท่านจะขุนิชิโบ ฉบับภาษาอังกฤษ  เล่ม 1 หน้า 994)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่ 11 พฤศจิกายน 2550

        จิตใจเท่านั้นที่สำคัญ

(ธรรมนิพนธ์เรื่องยุทธวิธีของสัทธรรมปุณฑริกสูตร ฉบับภาษาอังกฤษ  เล่ม 1 หน้า 1000)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่ 10 พฤศจิกายน 2550

        ......... ผู้ที่ต่อสู้เคียงข้างเขา และมีความยินดีในความเพียรพยายามที่เต็มไปด้วยความตั้งใจที่ไม่หวั่นไหว จะต้องบรรลุการรู้แจ้ง

(ธรรมนิพนธ์เรื่องการก่อตั้งคำสอนที่ถูกต้องเพื่อให้ประเทศเกิดสันติ ฉบับภาษาอังกฤษ   เล่ม 1 หน้า 21)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่ 9 พฤศจิกายน 2550

        ถึงแม้อาตมาและลูกศิษย์ของอาตมาอาจพบกับความยากลำบากหลากหลายก็ตาม ถ้าเราไม่มีความสงสัยในจิตใจ เราจะบรรลุพุทธภาวะได้อย่างแน่นอน จงอย่าสงสัยเพียงแค่ไม่ได้รับการปกป้องจากสวรรค์ อย่าหมดกำลังใจ เพราะไม่มีความราบรื่นปลอดภัยในชาตินี้

(ธรรมนิพนธ์เรื่องเปิดดวงตา ฉบับภาษาอังกฤษ   เล่ม 1 หน้า 283)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่ 8 พฤศจิกายน 2550

        กล่าวกันว่า ถ้าอาจารย์มีลูกศิษย์ที่ดี ทั้งคู่จะได้รับผลแห่งการบรรลุพุทธภาวะ แต่ถ้าอาจารย์เสริมสร้างลูกศิษย์ชั่ว ทั้งคู่จะต้องตกลงสู่นรก  ถ้าอาจารย์กับศิษย์ต่างใจกัน ย่อมไม่สามารถประสบผลสำเร็จในเรื่องใด ๆ

(ธรรมนิพนธ์เรื่องดอกกับผล ฉบับภาษาอังกฤษ   เล่ม 1 หน้า 907)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่ 7 พฤศจิกายน 2550

        อาตมารู้ดีตั้งแต่แรกแล้วว่า ถ้าอาตมาละทิ้งความกลัวและประกาศสิ่งที่ควรจะเป็นอย่างถูกต้องแล้ว อาตมาจะต้องถูกประหารชีวิต และถ้าหลุดพ้นจากโทษตายได้ก็ตาม อาตมาแน่ใจว่าจะต้องถูกเนรเทศ อย่างไรก็ตาม อาตมาเป็นหนี้บุญคุณมากมายต่อพระพุทธ  ดังนั้น อาตมาไม่ยอมให้ใครมาข่มขู่ มีแต่จะต้องพูดออกไป

(ธรรมนิพนธ์เรื่องจดหมายตอบท่านอิชิโนะซาวะ นิวโด ฉบับภาษาอังกฤษ   เล่ม 1 หน้า 529)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่ 6 พฤศจิกายน 2550

        ขณะนี้ ไม่ว่าจะเป็นอย่างไร จงต่อสู้ด้วยความศรัทธา และมีชื่อเสียงในฐานะผู้ปฏิบัติสัทธรรมปุณฑริกสูตร และยังคงเป็นลูกศิษย์ของอาตมาจนถึงวาระสุดท้ายของชีวิต ถ้ามีใจเดียวกับอาตมานิชิเร็น ย่อมจะต้องเป็นโพธิสัตว์จากพื้นโลก

(ธรรมนิพนธ์เรื่องลักษณะที่เป็นจริงของปรากฏการณ์ทั้งหลาย ฉบับภาษาอังกฤษ   เล่ม 1 หน้า 385)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่ 5 พฤศจิกายน 2550

        ยังกล่าวอีกว่า ถ้าจิตใจของสรรพสัตว์ไม่บริสุทธิ์ ดินแดนก็ไม่บริสุทธิ์ด้วย แต่ถ้าจิตใจบริสุทธิ์ ดินแดนก็เป็นเช่นเดียวกัน ไม่มีสองดินแดนแห่งบริสุทธิ์หรือไม่บริสุทธิ์  ความแตกต่างอยู่ที่ความดีหรือความชั่วในจิตใจของเราเท่านั้น

(ธรรมนิพนธ์เรื่องการบรรลุพุทธภาวะในหนึ่งชั่วชีวิต ฉบับภาษาอังกฤษ   เล่ม 1 หน้า 4)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่ 4 พฤศจิกายน 2550

        ไม่ต้องสงสัยเลยว่า ด้วยการกระทำเช่นนั้น ยาที่วิเศษอย่างแท้จริงของธรรมมหัศจรรย์จะนำมาใช้รักษาโรคที่ร้ายแรงของความมืดมนที่บดบังสรรพสัตว์ทั้งหลาย

(บันทึกคำสอนปากเปล่า ฉบับภาษาอังกฤษ   หน้า 41)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่ 3 พฤศจิกายน 2550

        ในท่ามกลางลูกศิษย์ของอาตมา ผู้ซึ่งไม่สามารถดำเนินความศรัทธาต่อไปอย่างถึงที่สุด จะต้องได้รับบาปที่รุนแรงยิ่งกว่า

(ธรรมนิพนธ์เรื่องวีรบุรุษแห่งโลก ฉบับภาษาอังกฤษ  เล่ม 1 หน้า 839)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่ 2 พฤศจิกายน 2550

       (เหนืออื่นใด อาตมาจำได้ว่า ในปีบุนเออิที่ 8 [ค.ศ.1271] เมื่ออาตมาได้รับการโจมตีจากผู้มีอำนาจ และเกือบจะถูกตัดศีรษะที่ทัตจึโนะคุชิ ในจังหวัดซางามิ ท่านได้จูงบังเหียนม้า และเดินเท้าเปล่าติดตามอาตมา พร้อมกับหลั่งน้ำตาด้วยความเสียใจ ท่านเตรียมพร้อมที่จะมอบชีวิต ถ้าอาตมาถูกประหารชีวิต) อาตมาจะลืมเรื่องนี้ได้อย่างไรในทุกๆ ชาติ

(ธรรมนิพนธ์เรื่องสถานที่รวมบุญกุศล ฉบับภาษาอังกฤษ  เล่ม 1 หน้า 1069)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่ 1 พฤศจิกายน 2550

        หลังจากที่ได้อ่านจดหมายฉบับนี้แล้ว ขอให้เพียรพยายามในการสะสมทรัพย์สมบัติของจิตใจด้วย

(ธรรมนิพนธ์เรื่องทรัพย์สมบัติ 3 ชนิด ฉบับภาษาอังกฤษ  เล่ม 1 หน้า 851)

 

 

กลับหน้าแรก