กลับหน้าแรก

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่ 29 กุมภาพันธ์ 2551

            “ความปรารถนาอยากจะรู้แจ้งของมนุษย์ปุถุชนมักถูกขัดขวางจากมาร และหวั่นไหวต่อสถานการณ์ได้ง่าย แม้นักรบจะสวมเสื้อเกราะ น้อยคนนักที่จะเข้าสู่สนามรบโดยไม่มีความกลัว”

(ธรรมนิพนธ์เรื่องการหมิ่นประมาทธรรม 14 ประการ ฉบับภาษาอังกฤษเล่ม 1 หน้า 758)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2551

            “จงสวดนัมเมียวโฮเร็งเงเคียวด้วยใจเดียว และปลุกเร้าให้ผู้อื่นสวดเช่นกัน นี่คือความทรงจำหนึ่งเดียวในชาตินี้ในโลกมนุษย์”

(ธรรมนิพนธ์เรื่องถามตอบเกี่ยวกับการยึดถือสัทธรรมปุณฑริกสูตร ฉบับภาษาอังกฤษ เล่ม 1 หน้า 64)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2551

            “อริยบุคคลถูกทดสอบด้วยการกล่าวร้าย”

(ธรรมนิพนธ์เรื่องจดหมายตอบท่านยาซาบุโร่ ฉบับภาษาอังกฤษ เล่ม 1 หน้า 303)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2551

            “ดังนั้น คนที่มีความคิดควรจะตระหนักรู้ว่า อาตมาพบกับการทดสอบเหล่านี้ก็เพื่อพวกเขา ถ้าพวกเขาเป็นคนที่เข้าใจในเรื่องบุญคุณและมีเหตุผลแล้ว ถ้าอาตมาถูกตี 2 ที เขาควรรับแทนอาตมา 1 ที แต่กระนั้น พวกเขากลับเกลียดชังต่ออาตมา ซึ่งเป็นสิ่งที่อาตมาไม่เข้าใจ”

(ธรรมนิพนธ์เรื่องจดหมายตอบท่านยาซาบุโร่ ฉบับภาษาอังกฤษ เล่ม 1 หน้า 828)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2551

            “ผู้ที่เชื่อในสัทธรรมปุณฑริกสูตรเปรียบเสมือนอยู่ในฤดูหนาว แต่ฤดูหนาวจะเปลี่ยนเป็นฤดูใบไม้ผลิเสมอ”

(ธรรมนิพนธ์เรื่องฤดูหนาวเปลี่ยนเป็นฤดูใบไม้ผลิ ฉบับภาษาอังกฤษ เล่ม 1 หน้า 536)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2551

            “และสิ่งที่เหนือกว่าข้อพิสูจน์ทางด้านเหตุผลและเอกสาร ก็คือ ข้อพิสูจน์ทางด้านความเป็นจริง”

(ธรรมนิพนธ์เรื่องการอธิษฐานขอฝนของพระสงฆ์ 3 รูป ฉบับภาษาอังกฤษ เล่ม 1 หน้า 599)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2551

            “ในสถานการณ์เหล่านี้ ยินดีมากที่ได้รับจดหมายของท่าน เกือบดูเหมือนกับสารจากพระศากยมุนีพุทธ หรือจากบิดามารดาที่จากไปแล้ว และอาตมาไม่สามารถบรรยายความรู้สึกขอบคุณออกมาได้”

(ธรรมนิพนธ์เรื่องพฤติกรรมของผู้ปฏิบัติสัทธรรมปุณฑริกสูตร ฉบับภาษาอังกฤษ เล่ม 1 หน้า 779)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2551

            “ถ้าเราให้อาหารแก่ผู้อื่น เราจะมีเพิ่มพูนมากขึ้น ดังตัวอย่างเช่น ถ้าเราจุดไฟให้แก่ผู้อื่น เราจะได้รับแสงส่องทางของเราด้วยเช่นกัน”

(ธรรมนิพนธ์เรื่องคุณความดี 3 ประการของอาหาร ฉบับภาษาอังกฤษ เล่ม 2 หน้า 1060)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2551

            “เมื่อบุญวาสนาหมดไป ก็ไม่มียุทธวิธีใดที่มีประโยชน์ เมื่อผลบุญของเราหมดไป แม้แต่ผู้รับใช้ก็ไม่ติดตาม”

(ธรรมนิพนธ์เรื่องยุทธวิธีของสัทธรรมปุณฑริกสูตร ฉบับภาษาอังกฤษ เล่ม 1 หน้า 1000)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2551

            “ทรัพย์สมบัติของร่างกายเหนือกว่าทรัพย์สมบัติของคลัง และทรัพย์สมบัติของจิตใจมีค่าที่สุดเหนือกว่าทรัพย์สมบัติทั้งหลาย เมื่ออ่านจดหมายนี้แล้ว จงเพียรพยายามในการสะสมทรัพย์ของจิตใจ”

(ธรรมนิพนธ์เรื่องทรัพย์สมบัติสามชนิด  ฉบับภาษาอังกฤษ เล่ม 1 หน้า 851)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2551

            “ถ้าท่านเผยแผ่ธรรมนี้ มารจะต้องเกิดขึ้นอย่างแน่นอน ถ้าไม่เกิดขึ้น ก็ไม่มีทางรู้ว่า นี่คือคำสอนที่ถูกต้อง”

(ธรรมนิพนธ์เรื่องพี่น้อง  ฉบับภาษาอังกฤษ เล่ม 1 หน้า 501)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2551

            “ขณะนี้ ไม่ว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นให้ต่อสู้ในความศรัทธาและเป็นที่กล่าวขานในฐานะผู้ปฏิบัติสัทธรรมปุณฑริกสูตร และยังคงเป็นลูกศิษย์ของอาตมาจนถึงวาระสุดท้ายของชีวิต ถ้าท่านมีใจเดียวกับอาตมานิชิเร็นแล้ว ท่านต้องเป็นโพธิสัตว์จากพื้นโลก”

(ธรรมนิพนธ์เรื่องลักษณะที่เป็นจริงของปรากฏการณ์ทั้งหลาย  ฉบับภาษาอังกฤษ เล่ม 1 หน้า 385)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2551

            “อาตมาอาจกล่าวเพิ่มเติมว่า แม้ว่าบิดามารดาจะให้กำเนิดบุตรที่มีพร้อมสายตาและการได้ยิน แต่ถ้าไม่มีอาจารย์สั่งสอนแล้ว บุตรคนนั้น ดวงตาและหูก็ไม่ได้ดีไปกว่าสัตว์”

(ธรรมนิพนธ์เรื่องสรุปบทการส่งมอบและบทอื่น ๆ  ฉบับภาษาอังกฤษ เล่ม 1 หน้า 914)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2551

            “นอกจากคนเหล่านี้ ยังมีผู้ที่ดูเหมือนว่าเชื่อต่ออาตมา แต่ก็เริ่มสงสัยเมื่อเห็นอาตมาถูกบีฑา พวกเขาไม่เพียงละทิ้งสัทธรรมปุณฑริกสูตร แต่ยังคิดจริง ๆ ว่า พวกเขาฉลาดพอที่จะสั่งสอนอาตมา”

(ธรรมนิพนธ์เรื่องเกาะซาโดะ  ฉบับภาษาอังกฤษ เล่ม 1 หน้า 306)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2551

            “เราต้องไม่ให้เกิดการไม่เชื่อฟังพ่อแม่อย่างเด็ดขาด คิดอยู่เสมอว่า จะมอบสิ่งดี ๆ ให้แก่พ่อแม่ และถ้าเรื่องดังกล่าวทำไม่ได้ วันหนึ่งอย่างน้อยให้ยิ้มกับพ่อแม่ 2-3 ครั้ง

(ธรรมนิพนธ์เรื่องคุณธรรม 4 ประการ และการตอบแทนบุญคุณ 4 ประการ  ฉบับภาษาอังกฤษ เล่ม 2 หน้า 636)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2551

            “แม้จะเป็นคนอ่อนแอก็จะไม่ล้ม ถ้าได้รับการประคองจากคนที่แข็งแรง แต่แม้จะเป็นคนที่คิดว่าแข็งแรง เมื่ออยู่ลำพังก็อาจล้มลงบนทางที่ขรุขระได้”

(ธรรมนิพนธ์เรื่องการอธิษฐานขอฝน ฉบับภาษาอังกฤษ เล่ม 1 หน้า 598)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2551

            “ผู้ที่ยึดถือพระสูตรนี้ ควรจะเตรียมพร้อมที่จะพบกับความยากลำบาก”

(ธรรมนิพนธ์เรื่องความยากลำบากในการรักษาความศรัทธา ฉบับภาษาอังกฤษ เล่ม 1 หน้า 471)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2551

            “มีบุคคล 3 ประเภทที่มนุษย์ทั้งหลายควรจะให้ความเคารพ คือ เจ้านาย อาจารย์ และบิดามารดา”

 (ธรรมนิพนธ์เรื่องเปิดดวงตา ฉบับภาษาอังกฤษ เล่ม 1 หน้า 220)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2551

            “จิตใจเท่านั้นที่สำคัญ”

 (ธรรมนิพนธ์เรื่องยุทธวิธีของสัทธรรมปุณฑริกสูตร ฉบับภาษาอังกฤษ เล่ม 1 หน้า 1000)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2551

            “หิมะมีความขาวที่สุด ไม่มีอะไรมาย้อมให้เป็นสีอื่นได้  รักมีสีดำที่สุด จะไม่เป็นสีขาวเลย”

(ธรรมนิพนธ์เรื่องหิมะและรัก  ฉบับภาษาอังกฤษ เล่ม 2 หน้า 675)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2551

            “คนจำนวนมากได้ยินและยอมรับพระสูตรนี้ แต่เมื่อมีอุปสรรคที่ยิ่งใหญ่เกิดขึ้นตามที่พวกเขาได้รับการบอกเล่าว่าจะต้องเกิดขึ้นนั้น น้อยคนนักที่จะจำได้และยึดถือไว้อย่างมั่นคงภายในจิตใจ การรับนั้นง่าย การยึดถือนั้นยาก แต่การบรรลุพุทธภาวะอยู่ที่การยึดถือตลอดไป

(ธรรมนิพนธ์เรื่องความยากลำบากของการรักษาความศรัทธา ฉบับภาษาอังกฤษ เล่ม 1 หน้า 471)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2551

            “เมียวหมายถึงฟื้นคืนกลับ นั่นก็คือการกลับมามีชีวิต”

(ธรรมนิพนธ์เรื่องไดโมขุแห่งสัทธรรมปุณฑริกสูตร ฉบับภาษาอังกฤษ เล่ม 1 หน้า 149)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2551

            “จงดำเนินความศรัทธาต่อไปในสัทธรรมปุณฑริกสูตร ท่านไม่สามารถจุดไฟจากหินเหล็กไฟ ถ้าท่านหยุดตีกลางคัน จงรวบรวมพลังอันยิ่งใหญ่ของความศรัทธา และเป็นที่กล่าวขานของผู้คนระดับบนและล่างของเมืองคามาคูระ หรือประชาชนทั่วประเทศญี่ปุ่นว่า เป็นชิโจคิงโงะ ชิโจคิงโงะแห่งนิกายสัทธรรมปุณฑริก แม้แต่ชื่อเสียงที่ไม่ดีก็ยังแพร่กว้างไกลออกไป ชื่อเสียงที่ดีจะต้องยิ่งแพร่กว้างใหญ่มากกว่า โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ชื่อเสียงในการอุทิศต่อสัทธรรมปุณฑริกสูตร

(ธรรมนิพนธ์เรื่องกิเลสก็คือโพธิญาณ ฉบับภาษาอังกฤษ เล่ม 1 หน้า 319)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2551

            “นับตั้งแต่ที่อาตมาเกิดมาจนถึงปัจจุบันนี้ อาตมาไม่เคยผ่อนคลายแม้แต่ชั่วขณะ อาตมาคิดเรื่องการเผยแผ่ไดโมขุของสัทธรรมปุณฑริกสูตรเท่านั้น”

 (ธรรมนิพนธ์เรื่องการบีฑาด้วยไม้และกระบอง ฉบับภาษาอังกฤษ เล่ม 1 หน้า 965)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2551

            “แต่ถ้าอาตมาพูดเกี่ยวกับเรื่องนี้อย่างมากมายแล้ว บิดามารดา พี่น้องและอาจารย์ แน่นอนว่าจะคัดค้านอาตมา และผู้ปกครองประเทศจะออกมาต่อต้านอาตมา ตรงกันข้าม อาตมารู้ดีว่า ถ้าอาตมาไม่พูดออกมาแล้ว อาตมาก็จะขาดความเมตตา อาตมาพิจารณาจากทัศนะของคำสอนของสัทธรรมปุณฑริกสูตรและนิรวาณสูตรแล้ว ถ้าอาตมายังคงเงียบ อาตมาจะรอดพ้นจากการบีฑาในชาตินี้  แต่ในชาติหน้า อาตมาจะต้องตกสู่นรกอเวจีอย่างแน่นอน  ถ้าอาตมาพูดออกมา อาตมารู้ดีว่า อาตมาจะต้องพบกับอุปสรรค 3 มาร 4 แต่ทั้งสองวิธีนี้ แน่นอนว่า จะเลือกวิธีหลัง

(ธรรมนิพนธ์เรื่องเปิดดวงตาฉบับภาษาอังกฤษ เล่ม 1 หน้า 239)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2551

            “นัมเมียวโฮเร็งเงเคียวเหมือนเสียงคำรามของราชสีห์ ความเจ็บป่วยใด ๆ ก็หาเป็นอุปสรรคไม่ มีเขียนไว้ว่า ผู้ที่ยึดถือไดโมขุของสัทธรรมปุณฑริกสูตรจะได้รับการปกป้องจากนางยักษ์หาริตีและบุตรีทั้งสิบ”

(ธรรมนิพนธ์เรื่องเรื่องจดหมายตอบท่านเคียวโอ ฉบับภาษาอังกฤษ เล่ม 1 หน้า 412)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2551

            “เมื่อมีเรื่องชั่วอันยิ่งใหญ่เกิดขึ้นแล้ว เรื่องดีที่ยิ่งใหญ่จะต้องติดตามมา”

(ธรรมนิพนธ์เรื่องเรื่องชั่วและเรื่องดีที่ยิ่งใหญ่ ฉบับภาษาอังกฤษ เล่ม 1 หน้า 1119)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2551

            “เหล็กเมื่อเผาไฟและตีแล้ว จะกลายเป็นดาบที่ดีได้”

(ธรรมนิพนธ์เรื่องเกาะซาโดะ ฉบับภาษาอังกฤษ เล่ม 1 หน้า 303)

 

ธรรมนิพนธ์ประจำวันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2551

            “ไม่มีความสุขที่แท้จริงสำหรับมนุษย์เหนือไปกว่าการสวดนัมเมียวโฮเร็งเงเคียว พระสูตรกล่าวว่า สถานที่ที่ปวงชนมีความสุขสำราญ”

(ธรรมนิพนธ์เรื่องความสุขในโลกนี้ ฉบับภาษาอังกฤษ เล่ม 1 หน้า 681)

กลับหน้าแรก