มกราคม

กุมภาพันธ์

มีนาคม

เมษายน

พฤษภาคม

มิถุนายน

กรกฎาคม

สิงหาคม

กันยายน

ตุลาคม

พฤศจิกายน

ธันวาคม

กลับหน้าแรก

 

บันทึกจากรุ่นพี่

ผมนายสุรชัย  งามสกุลรุ่งโรจน์  เกิดเมื่อวันจันทร์ที่  ๑๘  กรกฎาคม พ.ศ. ๒๔๙๘ (ค.ศ.๑๙๕๕)  ปัจจุบันอายุ  ๕๒ ปี  เริ่มศรัทธาเมื่อวันเสาร์ที่  ๒๐  พฤศจิกายน  พ.ศ. ๒๕๐๘ (ค.ศ.๑๙๖๕)  โดยปฏิบัติศรัทธาตามคุณแม่ (นางเซาะจิง แซ่ตั้ง [ค.ศ.๑๙๒๘-ค.ศ.๒๐๐๒] ธรรมนิเทศก์ภาค) เนื่องจากสภาพเศรษฐกิจในครอบครัวยากลำบาก

ในสมัยที่ผมเป็นยุวชน  ผมมีโอกาสเข้าร่วม  กลุ่มกะโยไก  กลุ่มโซคาฮัน  กลุ่มบุนกะฮัน  ฯลฯ ผมจะเล่าให้ฟังสักเล็กน้อยว่ากลุ่มกะโยไกในสมัยนั้น  มีอะไรให้สนุกสนานกันบ้าง  เช่น  ยกรถที่ขวางทางด้วยมือสองข้าง   เขียนใบคำขอวีซ่าเข้าประเทศญี่ปุ่น  เขียนเอกสารเข้าออกประเทศของผู้ที่จะไปนมัสการไดโงะฮนซน (โทซัง)   ใช้เชือกเส้นเดียวผูกวารสารเป็นห่อส่งต่างจังหวัด  โรเนียวเอกสาร   ซ่อมไฟ   ซ่อมประปา  ซ่อมเก้าอี้  ทำตู้เก็บหนังสือ (ตู้สีเขียว)  ก่อนประชุมจัดเก้าอี้ในห้องประชุม  เก็บเก้าอี้หลังประชุมเสร็จ  ตัดหญ้า  ล้างบ่อปลา  ฯลฯ นอกนั้นก็คงเป็นงานประจำครับ

กลุ่มโซคาฮัน  ล่วงหน้าก่อนการเดินทางเดือน  ทุกวันอาทิตย์ตอนเช้า ๐๖.๐๐ น.  ทุกคน (ทั้งตัวจริง และตัวสำรอง) ต้องมารวมกันที่สมาคมฯ  สวดมนต์เช้า  จากนั้นไปวิ่งที่สวนลุมพินีฯ  ประมาณ ๐๘.๐๐ น. กลับมาที่สมาคมฯ  อบรมเรียนรู้ กฎระเบียบต่างดูแผนที่เช่น สนามบิน   แผนผัง เช่น ที่นั่งบนเครื่อง  หน้ากระดานเรียงหนึ่งถ่ายรูปสนามหญ้า  ฯลฯ

กลุ่มบุนกะฮัน  ตระเวนฉายหนังทั่วราชอาณาจักร

ในปี พ.ศ. ๒๕๒๑ (ค.ศ.๑๙๗๘)  ผมได้เข้าทำงานเป็นพนักงานสมาคม  โดยมี คุณมิจิทาด้า ทากากิ  เป็นหัวหน้าสำนักงาน (ยิมุโจ)  หัวหน้ายุวชน  และผู้ช่วยหัวหน้าภาคประเทศไทย (สมัยนั้นประเทศไทยแบ่งระบบการ  เป็น  ภาค-ฮนบุ  เขตใหญ่-โซซิบุ  เขต-ซิบุ  ตำบล-ชิคุ  และหมู่-ฮัน)  ซึ่งท่านเป็นผู้ให้การฝึกฝนและสร้างอบรมผู้นำอย่างมากมาย  ท่านได้ออกเยี่ยมบ้านหัวหน้าระดับเขตของยุวชนชายและหญิง  จนครบทุกครอบครัว  (บางครั้งก็เยี่ยมบ้านฝ่ายผู้ใหญ่ชายและหญิงด้วย)  โดยออกเยี่ยมทุกวันที่ไม่ติดรายการประชุม    จะออกจากสมาคมประมาณเวลา ๑๘.๐๐  น.   เยี่ยมคืนละครอบครัว  ถ้าบ้านอยู่ละแวกใกล้เคียงกัน  ก็จะเยี่ยมได้ครอบครัว  ในระหว่างที่เยี่ยมนั้น  คุณเคอิโกะ  ทากากิ (ภรรยา)  ผู้ช่วยหัวหน้าภาคหญิง  จะเป็นผู้ขึ้นไปห้องพระที่อยู่ชั้นบนและสวดมนต์ร่วมกับเจ้าของบ้าน   จากนั้นก็ลงมาร่วมกันพูดคุยส่งเสริมกำลังใจและให้คำชี้นำฯ   เสร็จจากเยี่ยมสมาชิก   ค่อยแวะรับประทานอาหารมื้อเย็นประมาณเวลา ๒๑.๐๐ น.

ในสมัยนั้นกะโยไกจะมาปฏิบัติหน้าที่ในเวลาประมาณ ๑๘.๐๐  . มาถึงก็ เปลี่ยนเสื้อเป็นเสื้อกะโยไก   ติดป้ายชื่อ เซ็นชื่อในสมุด  ดูรายการห้องประชุม  ตั้งเก้าอี้ (เป็นเก้าอี้ไม้แบบพับ  มีที่รองเขียน)  คนหนึ่งนั่งอยู่หน้าเครื่องโทรศัพท์  อีกคนสองคนอยู่ด้านหน้าอาคารคอยดูแลเรื่องการจอดรถ   ประชุมเลิกแล้ว  ก็เก็บเก้าอี้  กินมาม่า  เตรียมเรียนคำชี้นำฯ

ตั้งแต่เวลาประมาณ ๒๒.๐๐ น.เป็นต้นไป  จะมีการสอนคำชี้นำของอาจารย์อิเคดะให้แก่กะโยไกโดยคุณมิจิทาด้า ทากากิ  เป็นประจำทุกคืน  โดยใช้หนังสือคำชี้นำประจำวันของอาจารย์อิเคดะ (ฉบับภาษาญี่ปุ่น) ซึ่งเป็นคำชี้นำสั้นของแต่ละวัน จากนั้นก็อธิบายคำชี้นำในด้านการดำเนินชีวิตประจำวัน  เพื่อส่งเสริมกำลังใจและชี้นำให้กะโยไกทุกคนสามารถมีความศรัทธาที่เข้มแข็งลึกซึ้งยิ่งขึ้น

หนังสือคำชี้นำเล่มนี้  คุณมิจิทาด้า  ได้ลงบันทึก ชื่อและหน้าที่ของกะโยไกผู้ปฏิบัติงานในค่ำคืนนั้นและผู้ขออนุญาตมาร่วมเรียนด้วย

ในโอกาสของการเริ่มต้นปีใหม่ ๒๕๕๐ ปีแห่งความก้าวหน้าและชัยชนะ นี้  ผมมีความตั้งใจขอนำบันทึกคำชี้นำของอาจารย์อิเคดะ   พร้อมคำอธิบายของคุณมิจิทาด้า ซึ่งผมได้มีโอกาสร่วมเรียนและเป็นผู้จดบันทึกในแต่ละคืน  มาแบ่งปันให้เพื่อนและรุ่นน้อง  ด้วยความปรารถนาจากใจจริงว่าจะสามารถเป็นประโยชน์ได้บ้าง

ด้วยความคิดถึงผู้ร่วมเรียนคำชี้นำฯ ในแต่ละคืน  ผมจึงขออนุญาตนำชื่อของท่านมาลงไว้ในหมายเหตุ

 

                                                                                                            จากใจจริง  นายสุรชัย  งามสกุลรุ่งโรจน์

                                                                                                            วันจันทร์ที่  มกราคม  พ.ศ. ๒๕๕๐