บันทึกจากรุ่นพี่
ผมนายสุรชัย งามสกุลรุ่งโรจน์ เกิดเมื่อวันจันทร์ที่ ๑๘ กรกฎาคม พ.ศ. ๒๔๙๘ (ค.ศ.๑๙๕๕) ปัจจุบันอายุ ๕๒ ปี เริ่มศรัทธาเมื่อวันเสาร์ที่ ๒๐ พฤศจิกายน พ.ศ. ๒๕๐๘ (ค.ศ.๑๙๖๕) โดยปฏิบัติศรัทธาตามคุณแม่ (นางเซาะจิง แซ่ตั้ง [ค.ศ.๑๙๒๘-ค.ศ.๒๐๐๒] ธรรมนิเทศก์ภาค) เนื่องจากสภาพเศรษฐกิจในครอบครัวยากลำบาก
ในสมัยที่ผมเป็นยุวชน ผมมีโอกาสเข้าร่วม กลุ่มกะโยไก กลุ่มโซคาฮัน กลุ่มบุนกะฮัน ฯลฯ ผมจะเล่าให้ฟังสักเล็กน้อยว่ากลุ่มกะโยไกในสมัยนั้น มีอะไรให้สนุกสนานกันบ้าง เช่น ยกรถที่ขวางทางด้วยมือสองข้าง เขียนใบคำขอวีซ่าเข้าประเทศญี่ปุ่น เขียนเอกสารเข้าออกประเทศของผู้ที่จะไปนมัสการไดโงะฮนซน (โทซัง) ใช้เชือกเส้นเดียวผูกวารสารเป็นห่อ ๆ ส่งต่างจังหวัด โรเนียวเอกสาร ซ่อมไฟ ซ่อมประปา ซ่อมเก้าอี้ ทำตู้เก็บหนังสือ (ตู้สีเขียว) ก่อนประชุมจัดเก้าอี้ในห้องประชุม เก็บเก้าอี้หลังประชุมเสร็จ ตัดหญ้า ล้างบ่อปลา ฯลฯ นอกนั้นก็คงเป็นงานประจำครับ
กลุ่มโซคาฮัน ล่วงหน้าก่อนการเดินทาง ๓ เดือน ทุกวันอาทิตย์ตอนเช้า ๐๖.๐๐ น. ทุกคน (ทั้งตัวจริง และตัวสำรอง) ต้องมารวมกันที่สมาคมฯ สวดมนต์เช้า จากนั้นไปวิ่งที่สวนลุมพินีฯ ประมาณ ๐๘.๐๐ น. กลับมาที่สมาคมฯ อบรมเรียนรู้ กฎระเบียบต่าง ๆ ดูแผนที่เช่น สนามบิน แผนผัง เช่น ที่นั่งบนเครื่อง หน้ากระดานเรียงหนึ่งถ่ายรูปสนามหญ้า ฯลฯ
กลุ่มบุนกะฮัน ตระเวนฉายหนังทั่วราชอาณาจักร
ในปี พ.ศ. ๒๕๒๑ (ค.ศ.๑๙๗๘) ผมได้เข้าทำงานเป็นพนักงานสมาคม โดยมี คุณมิจิทาด้า ทากากิ เป็นหัวหน้าสำนักงาน (ยิมุโจ) หัวหน้ายุวชน และผู้ช่วยหัวหน้าภาคประเทศไทย (สมัยนั้นประเทศไทยแบ่งระบบการ เป็น ภาค-ฮนบุ เขตใหญ่-โซซิบุ เขต-ซิบุ ตำบล-ชิคุ และหมู่-ฮัน) ซึ่งท่านเป็นผู้ให้การฝึกฝนและสร้างอบรมผู้นำอย่างมากมาย ท่านได้ออกเยี่ยมบ้านหัวหน้าระดับเขตของยุวชนชายและหญิง จนครบทุกครอบครัว (บางครั้งก็เยี่ยมบ้านฝ่ายผู้ใหญ่ชายและหญิงด้วย) โดยออกเยี่ยมทุกวันที่ไม่ติดรายการประชุม จะออกจากสมาคมประมาณเวลา ๑๘.๐๐ น. เยี่ยมคืนละ ๑ ครอบครัว ถ้าบ้านอยู่ละแวกใกล้เคียงกัน ก็จะเยี่ยมได้ ๒ ครอบครัว ในระหว่างที่เยี่ยมนั้น คุณเคอิโกะ ทากากิ (ภรรยา) ผู้ช่วยหัวหน้าภาคหญิง จะเป็นผู้ขึ้นไปห้องพระที่อยู่ชั้นบนและสวดมนต์ร่วมกับเจ้าของบ้าน จากนั้นก็ลงมาร่วมกันพูดคุยส่งเสริมกำลังใจและให้คำชี้นำฯ เสร็จจากเยี่ยมสมาชิก ค่อยแวะรับประทานอาหารมื้อเย็นประมาณเวลา ๒๑.๐๐ น.
ในสมัยนั้นกะโยไกจะมาปฏิบัติหน้าที่ในเวลาประมาณ ๑๘.๐๐ น. มาถึงก็ เปลี่ยนเสื้อเป็นเสื้อกะโยไก ติดป้ายชื่อ เซ็นชื่อในสมุด ดูรายการห้องประชุม ตั้งเก้าอี้ (เป็นเก้าอี้ไม้แบบพับ มีที่รองเขียน) คนหนึ่งนั่งอยู่หน้าเครื่องโทรศัพท์ อีกคนสองคนอยู่ด้านหน้าอาคารคอยดูแลเรื่องการจอดรถ ประชุมเลิกแล้ว ก็เก็บเก้าอี้ กินมาม่า เตรียมเรียนคำชี้นำฯ
ตั้งแต่เวลาประมาณ ๒๒.๐๐ น.เป็นต้นไป จะมีการสอนคำชี้นำของอาจารย์อิเคดะให้แก่กะโยไกโดยคุณมิจิทาด้า ทากากิ เป็นประจำทุกคืน โดยใช้หนังสือคำชี้นำประจำวันของอาจารย์อิเคดะ (ฉบับภาษาญี่ปุ่น) ซึ่งเป็นคำชี้นำสั้น ๆ ของแต่ละวัน จากนั้นก็อธิบายคำชี้นำในด้านการดำเนินชีวิตประจำวัน เพื่อส่งเสริมกำลังใจและชี้นำให้กะโยไกทุกคนสามารถมีความศรัทธาที่เข้มแข็งลึกซึ้งยิ่งขึ้น
หนังสือคำชี้นำเล่มนี้ คุณมิจิทาด้า ได้ลงบันทึก ชื่อและหน้าที่ของกะโยไกผู้ปฏิบัติงานในค่ำคืนนั้นและผู้ขออนุญาตมาร่วมเรียนด้วย
ในโอกาสของการเริ่มต้นปีใหม่ ๒๕๕๐ ปีแห่งความก้าวหน้าและชัยชนะ นี้ ผมมีความตั้งใจขอนำบันทึกคำชี้นำของอาจารย์อิเคดะ พร้อมคำอธิบายของคุณมิจิทาด้า ซึ่งผมได้มีโอกาสร่วมเรียนและเป็นผู้จดบันทึกในแต่ละคืน มาแบ่งปันให้เพื่อน ๆ และรุ่นน้อง ๆ ด้วยความปรารถนาจากใจจริงว่าจะสามารถเป็นประโยชน์ได้บ้าง
ด้วยความคิดถึงผู้ร่วมเรียนคำชี้นำฯ ในแต่ละคืน ผมจึงขออนุญาตนำชื่อของท่านมาลงไว้ในหมายเหตุ
จากใจจริง นายสุรชัย งามสกุลรุ่งโรจน์
วันจันทร์ที่ ๑ มกราคม พ.ศ. ๒๕๕๐